Meer weten over onderwerpen uit dit artikel Sydehem
Het Weerdje: van de ‘oude van dagen‘ naar de ouderen van nu

Het Weerdje: van de ‘oude van dagen‘ naar de ouderen van nu

0 %
Vindt dit artikel nuttig

45 Jaar staat er al een groot, hoog gebouw in het centrum van Doetinchem.  Soms tot ergernis van buurtbewoners en zeker beeldbepalend voor Doetinchem. Dat grote en hoge gebouw is Het Weerdje in Doetinchem. Sensire vertrekt hier 17 oktober. We spreken mevrouw Jansen en haar dochter over Het Weerdje van toen en nu. Een bijzonder verhaal, mevrouw Jansen is laatste bewoner en haar moeder was één van de eerste bewoners.

“Het eten werd door een luikje naast de deur naar binnen geschoven, er werd schoongemaakt en ook de was ging buiten de deur en kwam schoon retour. Mijn moeder vond het geweldig hier”, vertelt mevrouw Jansen. Het Weerdje was nog een ‘oude van dagen huis’. Mensen wilden graag een plekje in dit huis. Het idee dat alles voor je werd geregeld was zo aantrekkelijk, dat mensen op hun 65e al hun intrek namen. De dochter van mevrouw Jansen heeft goede herinneringen aan het bezoek aan haar oma. “Vroeger moest je je bij binnenkomst melden. Het was allemaal wel wat strenger. Het personeel droeg nog uniformen. Toen mijn moeder hier tijdelijk kwam wonen en ik door de gangen naar haar kamer liep, kwam het mij erg bekend voor. Bij het opruimen kwam ik de rouwkaart van mijn oma tegen. En wat blijkt? Mijn oma heeft naast de kamer van mijn moeder gewoond. Hoe mooi is dat? Het is bijzonder dat moeder en dochter naast elkaar hebben gewoond, zeker nu zij de eerste en laatste bewoners zijn.”

Van doemscenario naar gemis

Een mooi en bijzonder verhaal. Zeker omdat mevrouw Jansen helemaal niet op Het Weerdje wilde wonen. “Ook al ligt Het Weerdje praktisch op mijn geboortegrond, verhuizen daar naar toe was mijn doemscenario. Het werd toch wel een beetje als een afbraakdorp gezien”, vertelt ze. Samen met haar dochter is ze op pad gegaan om een woonplek te zoeken die goed voelde. Dat werd Sydehem in Zeddam. Mevrouw woonde er zes weken toen de mededeling kwam dat de bewoners tijdelijk zouden verhuizen naar Het Weerdje vanwege renovatiewerkzaamheden. Dit was een plek waar ze dus echt niet naartoe wilde. “En nu ga ik het hier missen. Ik vond het hier geweldig. Enerzijds omdat de medewerkers van Sydehem zijn meegegaan naar Het Weerdje, zodat ik toch vertrouwde en bekende gezichten zag. Anderzijds met veel dank aan de kinderen van de Canadaschool die ons steeds kwamen verrassen en de vrijwilligers. Er werd zoveel georganiseerd en gedaan. Lekker naar buiten, wandelen met de rolstoel en koffiedrinken, mijn favoriet. Deze week was ik niet helemaal fit en kon ik niet mee. De vrijwilliger kwam zelfs even bij me kijken hoe het met me ging, hij miste me.”

Eén balkon twee stoeltjes

Mevrouw Jansen kijkt er toch naar uit om weer naar Zeddam te gaan. “De afgelopen maanden heb ik een bijzondere vriendschap gesloten. In het nieuwe Sydehem komen we zelfs naast elkaar te wonen.  We krijgen één balkon, waarop twee stoeltjes kunnen staan”, vertelt ze blij. Natuurlijk werd de vraag gesteld of het nu niet in de lijn der verwachting ligt of de dochter van Mevrouw Jansen de laatste bewoner van het vernieuwde Sydehem gaat worden. “Nu we het er zo over hebben, zie je toch de verschuiving van gezellig huis via verzorgingsstaat naar een huis dat niet voor ons is weggelegd. Het wordt steeds moeilijker om een indicatie wonen met zorg te krijgen. Los daarvan is het ook iets dat ik en mijn man liever niet willen. Vroeger was dit heel gemakkelijk, tegenwoordig probeer je op tijd levensbestendig te gaan wonen”, besluit de dochter van mevrouw Jansen.

 

Lees ook het verhaal van Patty Ruikes of het verhaal van Teun van Tongerloo, voorzitter bewonersraad en betrokken bij het gerenoveerde Sydehem.


Will Roenhorst blikt terug op 45 jaar werken bij Het Weerdje

Bejaardenhelpende, verzorgster, afdelingshoofd, vervangend locatiemanager, receptionist, vrijwilligerscoördinator, zorgbemiddelaar en noem maar op. Wat heeft Will Roenhorst niet gedaan op Het Weerdje? Eigenlijk alles zegt Will Roenhorst: “Van het indraaien van de lampen tot het ’s nachts koken van pap.” Samen met Will blikken we terug op 45 jaar werken bij Het Weerdje, de laatste drie jaar als vrijwilliger.

Sfeer, aanspreekvorm en kleding. Eigenlijk zijn dat de grootste veranderingen. “Het is niet beter of slechter, wel anders”, zegt Will. “De bewoners waren jonger en actiever, werden aangesproken met ‘meneer’ en ‘mevrouw’ en droegen donkere, stemmige kleding. Tegenwoordig gaan de bewoners wat fleuriger gekleed. Maar ook de medewerkers zijn anders gekleed”, vertelt Will. “Voorheen droegen wij gekleurde uniformen. Op de zondag en tijdens perioden van rouw was het uniform blauw met een wit schort. Via een zelfgemaakt uniform van spijkerstof zijn we naar gewone, alledaagse kleding gegaan.”

De veranderingen klinken nu heel groot. Will: “De veranderingen zijn geleidelijk gegaan. Op Het Weerdje heb ik een hele mooie tijd gehad.” Voor Will is de cirkel rond. Het Weerdje is door haar geopend en nu ook gesloten.

Vond u dit artikel nuttig?
0 %
Wilt u dit artikel delen?
Heeft u vragen? Of wilt u uw mening geven? U kunt hieronder reageren.

123
+1

Icoon zorgzoeker

Zorgzoeker

Wonen bij Sensire

Sensire bij u thuis

Werken bij Sensire